Bij Gerdien


Een ongewenste vorm van ‘pleegzorg’

Ben je gastvrij? ‘Ja’ zeggen bijna alle pleegouders. Wil je voor sommigen toch liever een poortwachter om de toegang te ontzeggen? Opnieuw een eerlijk ‘ja’ door het gros van de pleegouders. Sliep je poortwachter een keer en had je gasten die je liever buiten de deur had willen houden? Hoor ik weer een ‘ja’?! Enkele weken geleden is mij een ongewenste vorm van ‘pleegzorg’ overkomen. Eerlijk, ik zat met mijn handen in het haar! Zonder vooraf een afspraak te hebben gemaakt, kwam er een gehaaste zwangere moeder binnenvallen. Zonder rekening te houden met mijn gevoel van privacy liep ze snuffelend rond om te kijken of ze haar kinderen bij mij kon laten spelen. Ik had nog geen kans gehad om mijn mening te geven of haar rijtje kroost stampte al rond. Complimenteus Aan de ene kant was het natuurlijk complimenteus dat ze juist mij had uitgekozen. Ik zorg met hart en ziel voor pleegkinderen, maar dit was niet direct de gewenste matchingsprocedure. Ik begon mezelf ongerust te maken. Het gearriveerde rijtje nakomelingen was nog niet zo groot en dartelde vrolijk rond, maar dat zegt niets over het feit dat ze me verwoed achter de oren deden krabben. Mijn krabben bleek een vergeefse manier om zo snel mogelijk van luizen af te komen. Ongelooflijk dat alle verwoede pogingen met adembenemende shampoo, gemene fijntandige kammetjes en minutieuze zoektochten er nog nooit voor hebben gezorgd dat deze vorm van pleegzorg niet meer nodig is. Door Gerdien Rietveld, redactielid van BIJ ONS, gezinshuisouder en tekstschrijver.

Fotografie: Stephan van Berkel

Voorpublicatie van de novelle 'Alles stroomt'