Als broers en zussen

Samen opgroeien in een adoptie- of pleeggezin


Hoe is het om als broers en zussen op te groeien in een adoptiegezin, pleeggezin of gezinshuis? In het pas verschenen nieuwe boek ‘Als broers en zussen’ vertellen vierentwintig jongeren in twaalf dubbelinterviews over hun ervaringen. De verhalen en bijbehorende fotoportretten geven een inkijkje in hun onderlinge verbondenheid, die niet altijd vanzelfsprekend is. Er is speciale aandacht voor de biologisch eigen kinderen in een adoptie- of pleeggezin. Zij komen aan het woord met hun pleegbroer of -zus of hun geadopteerde broer of zus.

Fotografie: Lilian van Rooij

De verhalen laten zien dat je broers en zussen kunt zijn, maar ook broers en zussen kunt worden. De interviews met de jongeren worden gevolgd door een inhoudelijk hoofdstuk. Wat weten we vanuit wetenschappelijk onderzoek over de unieke en waardevolle relatie tussen broers en zussen? Broers en zussen spelen samen, meten zich met elkaar en kunnen elkaar hulp en steun bieden. De jongeren in het boek geven met hun persoonlijke verhalen een stem aan al die adoptie- en pleegkinderen die vergelijkbare ervaringen hebben.

Dalyshia en Sandra

Dalyshia (16), een biologisch eigen kind, en haar pleegzus Sandra (16) wonen in het netwerkpleeggezin van de moeder en stiefvader van Dalyshia in een dorp in Noord-Brabant.

Dalyshia: “Wat heel fijn is, is dat ik nu altijd iemand heb bij wie ik mijn verhaal kwijt kan. Door Sandra ben ik niet meer alleen. Thuis niet en daarbuiten ook niet. We hebben veel dezelfde vrienden. Dat is fijn en lastig tegelijk. Ik vind delen moeilijk en ben gauw jaloers. Ik vraag me vaak af of ik wel leuk genoeg ben en er wel bij hoor. Sandra weet dit van mij. Als ze een keer wil afspreken met een vriendin en ziet dat ik alleen ben, vraagt ze me er ook bij. Sandra neemt me echt zoals ik ben. Ze is voor mij de belangrijkste vertrouwde persoon en de eerste die ik het vertel als er wat er is.”

Sandra: “Eigenlijk noemen Dalyshia en ik elkaar al ‘zusjes’ sinds we elkaar kennen. Dat vonden we leuk. We hadden niet kunnen bedenken dat we ook echt zusjes zouden worden. Naar de buitenwereld zeg ik dat we zussen zijn, maar als mensen bijvoorbeeld zeggen dat we niet op elkaar lijken, vertel ik dat we pleegzussen zijn en ook al elf jaar vriendinnen.”

"Eigenlijk noemen Dalyshia en ik elkaar al ‘zusjes’ sinds we elkaar kennen."

An Mei en Yu Lin

An Mei (20) en Yu Lin (19) zijn allebei geadopteerd uit China. Ze wonen bij hun adoptieouders in een stad in de provincie Utrecht, samen met hun geadopteerde broer Sun (16). Broer Felix (24) - een biologisch eigen kind - is het huis al uit. An Mei: “Als ik vertel dat ik een zusje en broers heb, vragen mensen meteen ‘echte broers en zussen?’ Of ze zeggen tegen Yu Lin en mij: ‘Jullie lijken zo op elkaar.’ Dan kijken we elkaar aan, zo van ‘nee!’ Ik leg uit dat we geen biologische broers en zussen zijn. We komen uit andere families, maar het zijn wel mijn echte broers en zusje. Yu Lin is iemand die veel nadenkt en ze is ook heel gevoelig. Soms schrijft ze een lief briefje dat ze op mijn bureau legt. Zij is de enige in ons gezin die dat doet. We zijn verschillend en toch botst het niet. Op de een of andere manier klikt het.” Yu Lin: “Felix is een biologisch eigen kind van mijn ouders. Uiterlijk lijkt hij op hen, maar we zijn hier in huis opgevoed met dezelfde normen en waarden. Een collega van mijn vader zei een keer tegen mij: ‘Je vader en jij lijken op elkaar.’ Toen besefte ik weer dat iemand ook wordt gevormd door nurture, door de omgeving waarin je opgroeit en de opvoeding die je krijgt. An Mei en ik hebben dezelfde interesses, met soms een eigen invulling. We houden bijvoorbeeld allebei van eten. Zij houdt van fastfood. Ik ook natuurlijk, maar ik ben daarnaast geïnteresseerd in gezond eten en vegetarische recepten. We doen thuis samen work-outs. Ik vind het fijn om met An Mei te sporten. Zij is een soort coach die zegt: ‘Kom op, nog een rondje!’”

“We komen uit andere families, maar het zijn wel mijn echte broers en zusje.”

Koen en Jadrickson

Koen (16) heeft een weekendpleegbroer: Jadrickson (16). Al elf jaar logeert Jadrickson regelmatig in het weekend bij zijn pleegouders, hun biologisch eigen zoon Koen en pleegdochter Annabel (14) in een stad in Zuid-Holland. Koen: “Jadrickson is sociaal en vriendelijk. Hij is altijd gezellig en bijna nooit chagrijnig. Hij heeft een sterk karakter en een eigen mening. We kunnen over alles discussiëren, maar soms is dat wel vermoeiend. We hebben dezelfde humor. Als we met z’n allen aan tafel zitten, kunnen Jadrickson en ik heel hard lachen om een opmerking die iemand maakt. De anderen hebben dan helemaal gemist waar wij om lachen. Dat is erg grappig. Verder zijn Jadrickson en ik heel verschillend en we hebben andere interesses. Ik vind school leuk en interessant, hij een stuk minder. Ook vind ik het belangrijk om werkervaring op te doen. Dat vindt hij niet zo nodig. We hebben onze eigen vrienden. Mijn vrienden hangen minder op straat en zijn vooral druk bezig met school.” Jadrickson: “Ik vind Koen grappig, leuk en zorgzaam. Hij wil altijd andere mensen helpen en hij behoedt mij voor domme keuzes. Als ik iets fout doe, wordt hij daar niet boos om. Hij zegt vaak dat ik iets goed heb gedaan. Koen reageert rustiger dan ik. Als ik aan het gamen ben en ik ga dood in het spel, kan ik heel hard schreeuwen. Dat doet hij nooit. Als iemand aan me vraagt waar ik in het weekend ben geweest, zeg ik altijd: ‘bij mijn broer’. Ik zie Koen ook echt als een broer. We kennen elkaar goed en we vertellen bijna alles aan elkaar. Dat is altijd zo geweest. In de toekomst blijven we sowieso met elkaar omgaan. Als je normaal tegen elkaar doet, komt het allemaal goed.”

"Als iemand aan me vraagt waar ik in het weekend ben geweest, zeg ik altijd: ‘bij mijn broer’."

Over het boek Als broers en zussen - Samen opgroeien in een adoptie- of pleeggezin (2021) door Femmie Juffer, Lindy Popma en Monique Steenstra. De fotografie is van Lilian van Rooij. Uitgegeven door DATO-Lecturis. Als broers en zussen is verschenen in samenwerking met de Nederlandse Vereniging voor Pleeggezinnen en met steun van Stichting Kinderpostzegels Nederland en Fonds Cloeck van het Oranje Fonds. Het boek kan voor €15,00 (zonder verzendkosten) besteld worden bij uitgeverij Lecturis.

Femmie Juffer, Lindy Popma en Monique Steenstra waren verantwoordelijk voor de samenstelling en redactie van 18 x 18. Pleegkinderen op de drempel, uitgegeven door Lecturis. Daarna maakten de auteurs samen met fotograaf Lilian van Rooij Dit huis is een thuis. Opgroeien in een multicultureel adoptie- of pleeggezin, dat eveneens verscheen bij DATO-Lecturis. Wil je meer lezen over eigen kinderen in een pleeggezin? Dat kan op onze website.

Verwaarlozing in kindertehuizen