Gewoon, zo doodgewoon

Soms vinden mensen ‘hechting’ of ‘gehechtheid’ een moeilijk en abstract begrip. Ze denken dat het heel ingewikkeld is om de gehechtheid van hun pleegkind positief te beïnvloeden. Een pleegkind heeft immers negatieve ervaringen opgedaan met relaties. Het kind werd bijvoorbeeld gescheiden van de mensen met wie het dagelijks omging of het werd verwaarloosd of mishandeld. Niet zo makkelijk om daar iets aan te doen. Toch is hechting of gehechtheid gewoon, zo doodgewoon. Het gewone leven bij pleegouders, gezinshuisouders of pleeggrootouders helpt het pleegkind om de draad van gehechtheid weer op te pakken. Gewoon in een gezin wonen en niet in een kindertehuis of leefgroep. Gewoon elke dag dezelfde vertrouwde mensen om je heen, mensen die niet weggaan omdat hun dienst erop zit. Gewoon mogen blijven tot je oud genoeg bent om op eigen benen te staan. Gewoon mogen praten over wat je dwars zit, ook al durf je dat in het begin nog niet. Het gewone leven helpt om je als pleegkind veilig te gaan voelen en steeds meer vertrouwen te krijgen. Medicijn of huismiddel In dit nummer van BIJ ONS kun je lezen wat internationale experts weten over gehechtheid en over kindertehuizen. Vroeger wilde men gehechtheidsproblemen verhelpen door kinderen in een kindertehuis te plaatsen, omdat een pleeggezin te nabij en te ‘warm’ zou zijn. Nu weten we dat opgroeien in een tehuis erg schadelijk is voor een kind, terwijl het gewone leven in een pleeggezin juist helpt om gehechtheidsproblemen te overwinnen. Soms heb je medicijnen of een huismiddeltje nodig als je je niet lekker voelt. Bij ernstige gehechtheidsproblemen kan een ‘medicijn’ helpen, zoals therapie bij een hulpverlener die verstand heeft van trauma’s. Maar het gewone leven in een pleeggezin of gezinshuis blijft het meest heilzame ‘huismiddel’ tegen gevoelens van onveiligheid. Hulpmiddelen bij dat gewone leven zijn natuurlijk altijd welkom. Bijvoorbeeld het pleegzorgspel waarover Maya Lievegoed en Judith Zijtregtop in dit nummer schrijven. Zij ontwierpen kleurrijke kaarten met vragen die pleegkinderen helpen om over hun emoties te praten. Jongeren aan het woord De stem van pleegkinderen telt, zeggen jongeren van JongWijs in dit nummer. Een van de JongWijzers, Shannon, sloot zich af en praatte niet over haar gevoelens van verdriet toen ze in pleegzorg kwam. Ze was blij met het begrip van het crisispleeggezin. Ze gunt het alle pleegkinderen om hun mening te uiten. Het hebben van een stem heeft haar meer zelfvertrouwen gegeven. Ook de jongeren in het boek ‘Als broers en zussen - samen opgroeien in een adoptie- of pleeggezin’ vinden het belangrijk dat zij aan het woord komen. In dit nummer krijgen we een inkijkje in hun verhalen en fotoportretten. Dalyshia en Sandra voelen zich niet alleen zussen in een netwerkpleeggezin, maar zijn ook vriendinnen. Dalyshia is een eigen kind van pleegouders, een onderwerp waarvoor speciale aandacht is in dit boek. De verhalen in het online magazine BIJ ONS laten het steeds weer zien: het leven in een pleeggezin of gezinshuis is gewoon, zo doodgewoon. Het is een wonder dat zoiets gewoons zo belangrijk is in een kinderleven. Blijf deze verhalen lezen, neem een gratis abonnement.

Enthousiaste redactieleden Zoals altijd wordt BIJ ONS gemaakt door een groep enthousiaste mensen die zelf betrokken zijn bij pleegzorg of gezinshuizen. Ze zorgen voor een pleegkind, zijn opgegroeid in een pleeggezin, werken in pleegzorg of doen er onderzoek naar. Wil jij als vrijwilliger meewerken aan het tijdschrift, bijvoorbeeld als redactielid of fotograaf? Of wil je een bijdrage leveren met het schrijven van blogs of het delen van pleegzorgtips? Klik op button hieronder en laat het ons weten! Je kunt ons ook mailen via bijons@denvp.nl.

Door Femmie Juffer, redactielid BIJ ONS, emeritus hoogleraar adoptie en pleegzorg Universiteit Leiden Fotografie: Lilian van Rooij

Inhoudsopgave